Blogg

In Memoriam: Ren Hang (1987 – 2017)

Den 24. februar meldte Time at den kinesiske fotografen og poeten Ren Hang var død, berre 29 år gammal. Ren Hang hadde gjennom sitt korte liv og kunstnarskap vist seg som ein kontroversiell og prominent stemme i kunstverda. I ein alder av 26 hadde han allereie byrja å gjere seg bemerka for sine fotografier og fått publisert heile seks fotobøker.

Med fotografier som skapar assosiasjonar til blant anna Robert Mapplethorpe, lyser verka av klare elementer av det usjenerte, uredde og absurde. Å observere Hangs fotografier er litt som å gå inn eit mystisk, avant-garde univers fyllt av kroppar, blomar, fuglar og ein slags latent underliggande seksualitet. Dei viser i sin eksplisitet ein sterk kurisositet for menneskekroppen, natur og kjønn. Modellane hans, som så og sei alltid er nakne, er ofte personlege venner (og i seinare tid også tilhengjarar) av Hang. Fotografia er ofte komposert av sterke fargekontrastar, klare linjer og bisarre iscensettingar.

Sjølv om Hang insisterte på at hans kunst ikkje var politisk motivert, men heller motivert av kinesisk kultur og ein kuriositetet kring dei estetiske og naturlege aspekta av fotografi, kropp og natur – er det likevel umogleg å utelukke det politiske aspektet kring fotografia hans nettopp på grunn av sensuren og hans problemer med loven. Som kunstnar opplevde Hang fleire gongar å bli arrestert og sensurert av kinesiske myndigheter for sine eksplisitte fotografier. I eit intervju med Dazed & Confused frå mars 2015 sa han «China doesn’t allow outdoor nudity. I’m very careful about taking pictures outside. If I see police, I’ll run. But I’m not hiding as I’m taking pictures». I eit tidlegare intervju med  Purple i 2014 utdjupa han;  «In China, people will tell the government to shut down art and photography shows if there’s nudity. If you put nudes online, they don’t care about the composition, beauty, lighting, or artistic tradition — all they care about is that it’s a nude body and should not be seen». Politikk var såleis kanskje ikkje bakgrunnen for Hangs fotografier eller visjon, men det var definitivt noko som påverka hans kunstariske prosess, fridom og formidlingsevne.

Teknisk sett brukte Hang for det meste analoge kamera og har blant anna i intervjuet med Purple, uttrykkt at han foretrakk å bruke ulike versjonar av Minolta kameraer med 35 mm film. Der rår inga tvil over at det analoge medie og den harde blitzkjenslen er ein sterk del av Hangs estetikk og visuelle stil. På mange måtar kan ein bruke Hang som eit perfekt døme på korleis reiskap er elementært for visuell utforming og endeleg produkt.

Ren Hang sin særeigne estetikk og fotografiske utforming og innhald har vore ein viktig og ikkje minst ein pådriver innan fotokunsten og for samtidig kinesisk kunst. Det ville nok vore lett for meg å skrive side opp og side ned om Hang, hans kunst, poesi og, dessverre, død. Hang var open om sin kamp mot depresjon og dokumenterte det ofte i sin poesi og sine bilder. Ein kan spekulere kring omstendene til Hangs død så mykje ein vil, men det ønskjer ikkje eg å gjere. Ein tragedie er ein tragedie uavhengig av årsak. Eg syns heller ikkje noko om når ein får kunstnarar til å bli hugsa for sitt liv og død i staden for sin kunst. La oss leggje vekk slike spekulasjonar og heller minnes, sette pris på og beundre den kunstnaren han var, den kunsten han laga og dei dørene han opna, lukka og sparka inn.

Alle fotografia i denne posten er hendta frå Ren Hang si heimeside; renhang.org

Utsnitt frå ein fredag i februar

  1. Vaknar kvart over seks på morgonen av at ein traktor måkar innkjørselen til burettslaget. Det bråkar så høgt at det ristar litt i veggane og eg blir gretten og sur og hatar alt. Etter nærmare to timar sluttar det til slutt og eg får sove i to timar til, heilt til naboen byrjar på dagens oppussingsarbeid i andre etasje. Eg vurderar å grine, men står i staden opp, traktar kaffi og hentar Morgenbladet, DN og Aftenposten som ligger utanfor inngongsdøra. Tenker at dei som leverer aviser på natta er litt som superheltar. Avis-superheltar. Etter ei halv kanne kaffi og to knekkebrød med avokado er blodsukkeret og kaffeinnivået høgt nok til at eg legger frå meg, for no, tanken om å kanskje sende klage til kommunen for sjenerande støy på nattestid.
  2. Endar opp med å høyre på Krisemøte på podcast, men skrur av etter kvart for å sjå gamle repriser av Will&Grace på Comedy Central. Det pleier å gå i 12-tida kvar dag på den kanalen. Dei få dagane eg har fri på formiddagen likar eg difor å krølle meg opp i sofaen med kaffikoppen og berre nyte ein time med god gammaldags humor frå seint 90- tidleg 2000-talet. Medan eg ser på tenker eg det er teit at dei skal lage reboot av denne serien også. Eg trur i alle fall det var snakk om at dei skal det og eg kan ikkje fatte kvifor. Den er så fin og morosam og i sin tid akkurat slik den er. Trenger vi verkeleg å eksponere oss for kvar Will, Grace, Jack og Karen er i 2017? Kvifor må ein eigentleg lage så mange reproduksjonar og epilogbaserte tv-seriar for tida. Twin Peaks er liksom greit nok, serien avslutta jo med «I’ll see you in 25 years». Men alle desse andre seriane… Er det faktisk naudsynt? Kan ein ikkje heller lage nye seriar? Altså, if it ain’t broke…
  3. Leser Bernhard Ellefsen sin anmelding av Erik Eikhaugs James Franco spytter når han snakker i førre vekes Morgenbladet. Eg har ikkje lese boka sjølv, men det gjer vondt å lese anmeldinga, den er brutal. Spesielt så når Ellefsen skriver at «det merkes, tar kritikeren seg i å tenke» når han forklarar at hovudpersonen i romanen innrømmer at han aldri har lest Jonathan Franzens Korrigeringer, men i staden leste Harry Potter om att for fjerde gong. Eg tenker for meg sjølv at dersom eg nokon gong skal skrive ein roman kjem eg til å tisse på meg av redsel dersom Bernhard Ellefsen skal vere kritikar. Det er endå slik at om Ellefsen gir det god kritikk er det eit kvalitetsstempel. Men får du slakt der mistenker eg at det gjer vondt langt inn i både id og stolthet. I nokre minuttar skremmer tanken på ein kritikk av Ellefsen meg så mykje at eg må minne meg sjølv på at eg ikkje har skrive noko roman eller bok, så eg kan slappe heilt av. Eg er ikkje skytefeltet. Etterpå leser eg Oda Bahr sin kritikk av Munchmuseets Emma og Edvard utstilling frå samme nummer. Den er også ganske krass og eg har sjølvsagt ikkje vore å sett utstillingen endå heller. Tenker at eg burde skjerpe meg og stikke på museet og sjå denne utstillinga, ta bussen ned til sentrum og kjøpe den boka. Sjå om eg syns dei er like kritikkverdige som dei blir framstilt. Moglegvis, moglegvis ikkje, kven veit.  Innser at det er jo her det heile slår inn – all marknadsføring er god marknadsføring. Eikhaug sitt id tåler nok ein kritikk på sin litterære evne frå sjølvaste Bernhard Ellefsen, dersom det betyr at fleire blir obs på boka, kjøper og leser den.
  4. Prøver å sette på «Salongen» til P2 på podcast. Dessverre klarer eg ikkje å høyre ferdig, då eg etter fem minuttar igjen vart påminna om at programleiarane i «Salongen» er så sjukt irriterande. I løpet av den vesle halvtimen eg lytter er det nesten berre programleiar, Christine Lossius Thurin, som snakkar (bablar), fniser, ler og avbryter dei andre om kvarandre. Det blir slitsomt og travelt og tidvis berre sjukt frustrerande. Som lytter er eg interessert i kva gjesten har å sei, ikkje kva intervjueren har å sei. Tenker på Per Magnus Finnanger Sandsmark sin artikkel for Minerva, «Litt intellektuelt, liksom» frå desember 2014. Ingenting har endra seg sidan den gong og igjen må eg innrømme for meg sjølv at «Salongen» rett og slett berre er eit kjipt radioprogram.
  5. Setter på kanne nummer to med kaffi og sjekker inboksen med jamne mellomrom. Ventar på svar på tre e-postar. Tre relativt viktige e-postar vedrørande ei oppgåve eg skriver i eit fag. Smører meg med tålmod og lagar ein alternativ plan i tilfelle eg aldri høyrer noko frå nokon. Skvetter litt kvar gong mobilen dirrar og eg har fått mail, men det er alltid berre reklame frå Pizza og Kina Expressen eller Adlibris. Ser på klokka og føler at fri-formiddagen min forsvinner frå meg. Snart byrjar helga og dens jobbmaraton. Drikker endå meir kaffi og lurer på om det er farleg å drikke over ti koppar kaffi om dagen?

Måndagslista: Kunstkritikk+ Barthes+ Lynch+ Waldersten

Ei lita liste over ting som interesserar, inspirerar og opptek meg denne måndagen medan eg trøkker i meg åtte koppar kaffi på rappen og håper det ikkje blir for fort mørkt.

  1. Artikkelen «Når kunst blir bevis» av Ingrid Halland hjå kunstkritikk.no.
    Her stiller PHD stipendiat i kunsthistorie ved UiO, Ingrid Halland, kritiske og relevante spørsmål kring måten Munchmuseet har kuratert utstillingane i +MUNCH serien etter biografiske og/eller formale likskaper og inspirasjonar. Ein tradisjonell men utdatert måte å tenke kunsthistorie på, skriv ho, og viser til kunstens krav om autonomi og eigenart. Å kunne stå sjølvstendig åleine utan å bli forvirra med kunstnarens liv og historie. Utstillingsserien +MUNCH har vore Munchmuseets storsatsing dei siste to åra der flerie større kunstanarar har blitt sidestilt med Munchs verker. Utstillingane har skapa stor interesse, fått mykje mediemerksemd og motteke generelt sett gode og prisande kritikkar. Dei kanskje mest kjende er utstillingane Melgaard + Munch, Mapplethorpe + Munch og Van Gogh + Munch. Sistenemnde gav museet besøksrekord og vart rosa opp i skyene av kritikarane. I artikkelen til Halland er det ikkje sjølve konseptet eller  kunsten som er problemet, men heller den tilsynelatande idèen om at utstillingane har som formål å bevise ein relasjon kunstnarane imellom utfrå ein historisk og biografisk samanlikning. I staden for å la deira kunstnariske verker stå – og tale – for seg sjølv. I artikkelen trekker Halland blant anna fram Roland Barthes’ artikkel «Forfatterens død» (Death of the Author) frå 1967 der Barthes tek for seg nettopp denne problematikken (anbefalas å lese). Artikkelen til Halland er lettlest, informativ og underhaldande der ho tek opp fleire interessante momenter ved +Munch utstillingen som ein kanskje ikkje har tenkt over frå før.

    Ved å gjøre kunst til bevis har kuratorene ved Munchmuseet redusert kunstverk til å være noe som kan forståes, forklares og begripes. Men kunstens egenart er at den avstår fra kravet om forståelse. Vi trenger ikke skjønne det, vi trenger ikke forklare det. Ingrid Halland, 2017.

  2. Alle teaser-videoane som blir lagt ut no om den nye Twin Peaks sesongen som kjem i mai. Kan knapt nok vente.


    https://www.youtube.com/watch?v=BdnwXiwnDaM
  3. Planten i stovevindauget som har blitt ein jungel, ein potteplante på stereoider.
    Privat
  4. Storytel appen. Elskar å kunne surre rundt med lydbok på øyret medan eg jobbar. Aller helst foretrekker eg sjølvsagt å lese bøker, men med travle kvardagar er det ikkje alltid eg har tid nok i løpet av ein dag. Då er det fint at eg kan multitaske. Eg er veldig flink på å multitaske. For augeblikket høyrer eg på Vi, de druknede av Carsten Jensen.
  5. Jesper Waldersten sin kunst. Instagramkontoen hans @waldersten er min personlege favoritt og verdt å ta ein titt innom.
    1. La Bella Hella . 2. Sid 106 3. Vokaler. 4. Min pensel
    Samtlege av Jesper Waldersten.

Salmar, litteratur og fotball

Ein av dei tinga som har provosert meg mest ved året som var (på eit personleg plan), er det at eg ikkje hadde tida eller energien til å lese så mange bøker som eg hadde lyst til eller pleier ved sida av pensum. Dette har sjølvsagt hengt saman med at eg det fyrste halvåret av 2016 fokuserte all min energi og tankeverksemd mot å lever bacheloroppgåva, og det siste halvåret på å komme inn i eit heilt nytt studie. Ved sida av å skulle jobbe og vere sosial og liksom prøve å leve eit så avbalansert liv som mogleg. Det vart mykje skule, mykje jobb og mindre av alt anna. Difor er eit av mine hovudforsetter å lese meir av slikt som er ikkje-obligatorisk.

Som den overorganiserte listomanen eg er har eg difor laga ei liste over bøker eg ønsker å få lest i løpet av 2017. Nokre bøker har eg lest før, bøker eg føler bør lesast minst ein gong i året, men dei fleste er uleste. Aller helst ønskjer eg å lese ut dei bøkene som står uleste i bokhylla. Eg likar ikkje å ha uleste bøker der. I den samanheng logga eg meg inn på profilen min på GoodReads for fyrste gong sidan 2013. Eg har aldri vore sånn superflink med den profilen. Men den er fin til å lage lister over bøker ein ønsker å lese. Dersom de vil kan de klikke inn her og sjå lista over dei bøkene eg tenker å lese i år.

Eg byrja med to bøker. Den fyrste er Claus Lundekvam sin roman En kamp til  på lydbok. Dette er ein biografisk beretning der han fortel om fotballkarrieren, korleis han reagerte på suksessen medan den sto på og spesielt då den slutta. Han snakkar opent om sin kamp mot rusen og fallet inn i avhengighetens avgrunn etter at han la fotballskoa på hylla. Eg har hatt eit ønske om å lese denne boka sidan eg såg Lundekvam i litterær debatt på PULF hausten 2015. Det gjorde eit stort inntrykk på meg å sitte der å høyre på han snakke om avhengigheten sin som noko styrt av eit indre dyr som alltid kviskra «berre ein til». Novella mi «Synskverving» som vart publisert i Bøygens utgåve Det Heslige seinare det året, er i stor grad inspirert av den debatten med Lundekvam.

Den andre boka eg har byrja på er Erik Fosnes Hansens Salme ved reisens slutt der Hansen skriver om dei sju musikarane som som segla med Titanic i 1912. Dei er moglegvis mest kjende for å spele salmar og ragtime medan skipet sank. Eg har nettopp byrja på den og er ikkje kommen lenger enn til kapittel 3. Så langt er eg bergteken mellom nydlege skildringar og formuleringar som forankrar seg i eit sjølvsikkert og stabilt handlingsforløp. Ei velskriven bok kan vere likeså god, om ikkje bedre, enn ei innhaldsrik men dårleg formulert bok. Dog verkar det på meg som om denne boka både er innhaldsrik og velskriven. Bedre enn det blir det sjeldan.

Ellers er det ikkje så mykje meir å sei. Det er fredag den trettande og eg sit med heimekontor, er forkjøla og bytter på å drikke ingefærte med honning og kaffi. Så langt ser det ut som om 2017 blir eit ganske spennande år og eg prøver å legge opp til at eg skal klare å halde tritt. Forresten har eg laga ein instagramkonto de gjerne må følgje; @furoreaurore. De må sjølvsagt også gjerne følgje min private instagram @kristinaaurore. Då blir eg veldig glad. Der er eg gjerne også flinkare til å oppdatere og slikt. Bloggen kjem likevel til å bli mykje meir aktiv framover. Forhåpentlegvis blir det til og med bra.

Kva bøker les de om dagen? Har de nokre tips til bøker eg burde lese eller ting de gjerne vil lese meir om her?

2017

oss tjuesytten

Nyttårsafta innhaldt rakfisk frå Valdres og pinnekjøtt frå kystgeit. Polaroidbilder, ripslikør, kriminelt dyr raudvin og masse masse prosecco. Det var dansing til David Bowie, dokø, stjerneskot, klining, glitter og fyrverkeri som forsvann i skodda som tåkela byen rett etter midnatt. Ein veldig, veldig fin nyttårsaften, med andre ord. Godt nyttår!